اول اینکه من یه عذر خواهی بهتون بدهکارم

 بابت چی؟؟      بابت این یه مدتی که نبودم و نتونستم به روز شم .

البته الانم که می خوام به روز شم زیاد جدی نگیرین چون که میره تا

هووووووووو معلوم نیست کی بیام پس پیشاپیش بای تا هوووووووو

حالام به تلافی این مدتی که نبودم یه هزار بیتی واستون می نویسم :

نیمه شب آواره و بی حس و حال           در سرم سودای جامی بی زوال

 پرسه ای  آغاز  کردیم  در   خیال            دل   به    یاد   آورد   ایام   وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت        یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل  به  یاد  آورد  اول  بار  را                     خاطرات   اولین   دیدار   را

آن  نظر بازی و آن  اسرار  را                   آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود           چون من از تکرار،او هم خسته بود

آمد و  هم  آشیان شد با من  او                هم نشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد بامن او          ناتوان بودم ،توان شد با من او

دامنش  شد  خوابگاه   خستگی                این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر             وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او  بودم ز دنیا  بی  خبر                   دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمدو در خلوتم دمساز سد                        گفتگو ها  بین  ما  آغاز  شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل               گر گشایی چشم دل،زیباست دل

در تو زورقبان شوی ،دریاست دل               بی تو همچو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو ویران شده                  در پی عشق تو سر گردان شده

گفت در عشقت وفا دارم بدار                    من تو را بس دوست میدارم، بدار

شوق وصلت را به سر دارم بدار                 چون تویی مخمور خمارم بدار

با تو شادی می شود غم های من              با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده              دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده               عالم از لیلاییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش               طعمه بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود                 بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر  روی او بینا نبود                      همچو عشق من ،هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهرهی آفاق بود                     در نجابت در نکویی طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت                      طاقت خوشبختی ما را نداشت 

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت          بیگمان از مرگ ما پروا نداشت   

اخر این قصه هجران بود و بس                 حسرت و رنج فراوان بود و بس 

یار ما را از جدایی غم نبود                      در غمش مجنون عاشق کم نبود 

بر سر پیمان خود محکم نبود                    سهم من از عشق جز ماتم نبود 

با من بیچاره پیمان ساده بست                ساده ام آن عهد و پیمان را شکست 

ان کبوتر عاقبت از بند رفت                      رفت و با دل دار دیگر عهد بست 

بخت بد بین وصل او قسمت نشد              این گدا مشمول آن رحمت نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست            با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم               باده نوش غصه ی او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم           همچو شمعی آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را                            سوخت بی پر وا پر پروانه را

عشق من از من گذشتی،خوش گذر          بعد از این حتی تو  اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر                   دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخر این یک بار از من بشنو پند                    بر  من و بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود                 عشق دیرین، گسسته تار و پود

گرچه اب رفته باز آید به رود                         ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است     باش با او یاد تو ما را بس است .

واهمه

کاش می دانستم

که صدای قدم های تو بر سنگ فرش وجودم رویایی بیش نیست

کاش می دانستم

که تبسم گرم تو در دیدگانم جز زاییده ای از خیالات نیست

کاش خواب کودکانه ام

قدری بیشتر طول می کشید و این بیداری دردناک اغوش گرم تو را از من

نمی گرفت

کاش می دانستم

که تپش های قلب تو از ترس است نه از شوق دیدار

از ترس این پندار که شاید روزی او ‌بفهمد که شوکت و جلال شهزاده جز

صورتکی به صورت دختری پا برهنه نیست

کاش می دانستی

که ترس من از دیدار ،از ترس یک پندار که کی بود که شهزاده ای رهسپار

 دل برهنه پایی باشد

کاش میدانستی که من همان دخترک گیسو طلای پا برهنه را در رویاها 

می پنداشتم

کاش هرگز دیدار حقیقی تو نصیبم نمی شد و تمام خیالات کودکانه ام مانند

صفحات پوسیده ی دفتر خاطراتم فرو نمی ریخت

             ولی افسوس که کاش های ما همه به افسانه ها پیوست

خسرو

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

نگاه استاد

باز از پس شیشه ی عینک ،استاد سرزنش وار مرا می نگرد

باز از پس چهره ی من میخواند که چها در دل من می گذرد

مطلب خویش می کند آغاز،بچه ها عشق گناه است گناه

وای اگر بر دل نو خواسته ای سپاه عشق بتازد ناگاه

چون مبصر امروز اسم مرا خواند بی اختیار فریاد کشیدم غایب

بچه ها جمله به من خندیدند که به طفلک جنون گشته غالب

بچه ها نمی دانند که من آنجایم و دل جای دگر

دل آنها پی مشق و کتاب و دل من پی سودای دگر

من به یاد تو و آن روز بهاری که تو در جامه ی زرد

تو سخن گفتی اما نه ز عشق،من سخن گفتم اما نه ز درد

من به یاد تو و آن خاطره ها که رفت به باد

ودر این لحظه می نگرد،از پس شیشه ی عینک،استاد

                    استاد سرزنش وار مرا می نگرد ...

نویسندگان این وب ،سهام حامد به نوید

واگذار شد و وب حامد به این آدرس

انتفال یافت :

www.mahan131.blogfa.com