و همگان نوید آن به یکدگر

           پس چرا شکوفه ای بر شاخه ای شکفته نشد

           پس چرا آسمان همچو دریا روشن نگشت

    چرا کسی به عزیزی شاخه گلی هدیه نداد

    چرا آسمان روز همچو شب تاریک

    چرا ستاره ها در روز درخشان

                   این خسوف آیا تا ابد ادامه خواهد داشتن

                         ماه که خود روزگاری فانوس شب

پس اکنون چرا قلب او از سنگ 

      و نگذارد پرتو نور خورشید بر زمین سرد ما  

                                               گرمایی هدیه دهد

چرا گلها همه پرپر

                       و درختان برگ ریزان عریان می شوند

               شاید این بهار کذایی

                                 فقط نام بهار را به دوش می کشد

         بهار

                    اینک در روز و شب تاریک

          به تاریکی پستوی زیرزمینی در یک شب بی مهتاب

  که در هزاران نقب مبحوث

           چرا باید این گونه بودن بهار را

          چرا در بهار ظلمتی اینگونه باید، چرا؟

  شاید

          به سخره گرفته اند ما را

              دیوان این شهر

 و شاید هم که

           این باشد هدیه ی آنها

                         در قبال قاشق زنی ما

                                           شاید ، شاید .........

      navid  

یه پرنده تنگ غروب هوس پرواز به سر داشت

پروازی که آزادانه باشه بدون محدوده

شوق رسیدن تو دلش         شوق آزادی تو سرش

دوست داشت پر بزنه و بره یه جای دور

یه جایی که پرنده ها و حیوونات برای گرسنگی همدیگر رو نخورن

اما اون نمی دونست که اینگونه جایی فقط تو خیالش هست و آرزوهاش 

اون حرف کسی رو هم گوش نمی داد

                                               ،حرف حرف خودش بود

خودش هم فهمیده بود که اینجور جایی نیست

اما دوست داشت پربزنه و دور شه

انقدر بالا بره

                  که سقف آسمون رو بشکونه غرور آسمون رو خورد کنه

 به جایی بره که هیچکی نباشه

جایی که بتونه آزاد پرواز کنه 

                                       بدون هیچ محدودیتی

دوست داشت انقدر پر بزنه که پرو بالش هم طاقت نیارن

به نظر اون پرواز تنها مرحم دردش بود

اون از همه خسته شده بود

                              از بی رحمی های این دنیا

                              از رسم زمونه

                              از دل سنگ آدما

                              که به خاطر دل خودشون هر کاری میکنن

اون یه روز صبح از رو یه درخت پرید و پرواز کرد

هر چی همه گفتن میمیری ، نرو

                                  ولی اون گوشش به این حرف ها بدهکار نبود

                                  رفت و رفت ......

            انقدر دور شد که دیگه کسی نمی تونست اون و ببینه

 همه می دونستن سرانجام خوبی به راهش نیست

            ولی یه جورایی بهش حسودیشون می شد 

            و می دونستن که به آرزوش رسیده

            و اگرم سرانجام خوبی نداشته باشه

            حداقل می تونه ساعاتی آزاد پرواز کنه

    و بعد هم آزادانه بمیره که این خودش یه دنیا ارزش داره

و از اون پس هم 

اسم اون درختی که اون پرنده ی آزادی خواه از روش پرید

و آزادانه پرواز کرد

                              درخت آزادی گذاشتن

 navid

اول اینکه من یه عذر خواهی بهتون بدهکارم

 بابت چی؟؟      بابت این یه مدتی که نبودم و نتونستم به روز شم .

البته الانم که می خوام به روز شم زیاد جدی نگیرین چون که میره تا

هووووووووو معلوم نیست کی بیام پس پیشاپیش بای تا هوووووووو

حالام به تلافی این مدتی که نبودم یه هزار بیتی واستون می نویسم :

نیمه شب آواره و بی حس و حال           در سرم سودای جامی بی زوال

 پرسه ای  آغاز  کردیم  در   خیال            دل   به    یاد   آورد   ایام   وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت        یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل  به  یاد  آورد  اول  بار  را                     خاطرات   اولین   دیدار   را

آن  نظر بازی و آن  اسرار  را                   آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود           چون من از تکرار،او هم خسته بود

آمد و  هم  آشیان شد با من  او                هم نشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد بامن او          ناتوان بودم ،توان شد با من او

دامنش  شد  خوابگاه   خستگی                این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر             وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او  بودم ز دنیا  بی  خبر                   دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمدو در خلوتم دمساز سد                        گفتگو ها  بین  ما  آغاز  شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل               گر گشایی چشم دل،زیباست دل

در تو زورقبان شوی ،دریاست دل               بی تو همچو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو ویران شده                  در پی عشق تو سر گردان شده

گفت در عشقت وفا دارم بدار                    من تو را بس دوست میدارم، بدار

شوق وصلت را به سر دارم بدار                 چون تویی مخمور خمارم بدار

با تو شادی می شود غم های من              با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده              دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده               عالم از لیلاییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش               طعمه بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود                 بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر  روی او بینا نبود                      همچو عشق من ،هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهرهی آفاق بود                     در نجابت در نکویی طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت                      طاقت خوشبختی ما را نداشت 

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت          بیگمان از مرگ ما پروا نداشت   

اخر این قصه هجران بود و بس                 حسرت و رنج فراوان بود و بس 

یار ما را از جدایی غم نبود                      در غمش مجنون عاشق کم نبود 

بر سر پیمان خود محکم نبود                    سهم من از عشق جز ماتم نبود 

با من بیچاره پیمان ساده بست                ساده ام آن عهد و پیمان را شکست 

ان کبوتر عاقبت از بند رفت                      رفت و با دل دار دیگر عهد بست 

بخت بد بین وصل او قسمت نشد              این گدا مشمول آن رحمت نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست            با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم               باده نوش غصه ی او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم           همچو شمعی آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را                            سوخت بی پر وا پر پروانه را

عشق من از من گذشتی،خوش گذر          بعد از این حتی تو  اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر                   دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخر این یک بار از من بشنو پند                    بر  من و بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود                 عشق دیرین، گسسته تار و پود

گرچه اب رفته باز آید به رود                         ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است     باش با او یاد تو ما را بس است .

واهمه

کاش می دانستم

که صدای قدم های تو بر سنگ فرش وجودم رویایی بیش نیست

کاش می دانستم

که تبسم گرم تو در دیدگانم جز زاییده ای از خیالات نیست

کاش خواب کودکانه ام

قدری بیشتر طول می کشید و این بیداری دردناک اغوش گرم تو را از من

نمی گرفت

کاش می دانستم

که تپش های قلب تو از ترس است نه از شوق دیدار

از ترس این پندار که شاید روزی او ‌بفهمد که شوکت و جلال شهزاده جز

صورتکی به صورت دختری پا برهنه نیست

کاش می دانستی

که ترس من از دیدار ،از ترس یک پندار که کی بود که شهزاده ای رهسپار

 دل برهنه پایی باشد

کاش میدانستی که من همان دخترک گیسو طلای پا برهنه را در رویاها 

می پنداشتم

کاش هرگز دیدار حقیقی تو نصیبم نمی شد و تمام خیالات کودکانه ام مانند

صفحات پوسیده ی دفتر خاطراتم فرو نمی ریخت

             ولی افسوس که کاش های ما همه به افسانه ها پیوست

خسرو